Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Eğitim Fakültesi Çocuk Gelişimi Bölümü 1’inci sınıf öğrencisi Rojin Kabaiş, 27 Eylül 2024’te kaldığı yurttan çıktıktan sonra kayboldu. Kabaiş’ten haber alınamayınca, arama çalışması başlatıldı. Rojin'in cansız bedeni, 15 Ekim 2024’te İpekyolu ilçesindeki Mollakasım Mahallesi sahilinde bulundu.
Soruşturma sürerken, Adli Tıp Kurumu Biyoloji İhtisas Dairesi tarafından hazırlanan rapor dosyaya girdi. Raporda, Rojin’in göğüs bölgesinden alınan ‘Sternal bölge’ ve ‘intra vajinal 5’ olarak adlandırılan vajina iç bölgesinden alınan örneklerde, ölenin DNA’sıyla karışık halde 2 farklı erkeğe ait DNA profili tespit edildiği belirtildi.
Cenazeye, olay yerinden Van Adli Tıp Grup Başkanlığı Morg İhtisas Dairesi’ne götürülmesi ve otopsi sürecinde müdahalede bulunduğu değerlendirilen toplam 134 kişiden DNA örneği alındı. Adli Tıp Kurumu 5’inci Adli Tıp İhtisas Kurulu’nun hazırladığı raporda, alınan örneklerin yapılan incelemede, bulunan 2 DNA örneğiyle uyuşmadığının tespit edildiği, bulaş tespit edilmediğinin ve atletindeki kanın başka bir kadına ait olduğu belirtildi.
Van Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından soruşturma kapsamında Adalet Bakanlığı'nın girişimleri sonucu Kabaiş'in telefonunun incelenmek üzere İspanya'ya gönderilmesi süreci tamamlandı. İspanya Adalet Bakanlığı’nın Türkiye'nin talebini kabul etmesi üzerine Kabaiş'in telefonu, Van Cumhuriyet Başsavcılığı görevlileri tarafından İspanya'ya götürülüp yetkililere teslim edildi.
Öte yandan Rojin Kabaiş’in üniversiteye gitmeden önce sosyal medya hesabı için çektiği video ortaya çıktı. Görüntülerde Kabaiş, videoda ebeveynlerin çocuklara nasıl yaklaşmaları gerektiğini anlatıyor.
Kabaiş videoda şunları söyledi:
Herkese selam kanalıma hoş geldiniz. Sayın veliler, değerli anneler, babalar ve çocuklarını çok seven bireyler. Çocuk gelişimi hakkında burada olduğumuzu öncelikle hatırlatıyorum. Çocuklarınızı çok sevdiğiniz için belki beni dinliyorsunuz. Bundan dolayı tavsiyelerimi vermek için buradayım ve karşınızdayım. Bu dönemde artık çocuk gelişimi bakımı, çocuk eğitimi inanılmaz derecede önemli bir konudur.
Her şey çocuklarımız için. Çağırmalar, kızmalar, yani çocuğun bu şekilde anlayabileceğini düşünüyor musunuz? Bir hata yaptığınızda ben size bağırıp kızsam gerçekten benden nefret edersiniz. İşte çocuğunuz, maalesef size karşı böyle bir şey besliyor. Aynı durum çocuklarda da geçerlidir. Siz öfkeyle bağırdığınız zaman bu sadece çocuğunuz size karşı olan bir nefrete dönüşüyor. Bunu çevrenizde de gözlemleyebilirsiniz. Mesela çocuğa kim yemek verir? Anneler verir babalar vermez. Bu yüzden çocuklar babalarını daha çok seviyor. Babalar çok kızmıyor. Anneler de keyfince kızmıyor sonuçta. Ya yemek yemiyor ya üstünü kirletiyor. Bunları genelde anneler yaptığı için doğal olarak çocuklar babalarını daha çok seviyor. Çünkü babaları onlara hiç kızmıyor"