Güneydoğu'da aşiretçiliğin en çok hüküm sürdüğü ilin Mardin olduğu ortaya çıktı.
GAP Bölge Kalkınma İdaresi verilerinden derlenen bilgiye göre, bölgede az nüfuslu çok sayıda birimden oluşmuş yaygın ve dağınık bir yerleşme düzeninin egemen olduğu belirtildi.
Kırsal yerleşim dokusunda, köylerin yanı sıra mezra, kom ve oba gibi köyaltı yerleşim birimlerinin de bulunduğu kaydedilerek, köy başına ortalama 1,2 mezra düştüğü, en yoğun nüfuslu köylerin Adıyaman'da, en düşük nüfuslu köylerin ise Şanlıurfa bulunduğu ifade edildi.
Yapılan araştırmalarda, bölgede yaygın bir ekonomik etkinlik olan hayvancılığa bağlı olarak göçebe-yarı göçebe bir yaşam biçiminin de etkinliğini koruduğunu vurgulanarak, şu sonuçlara varıldı:
"Göçebe ya da konar göçer nüfus barındıran köy oranı yüzde 2.9'dur. Bunun yanı sıra, yarı göçer bir yaşam sürdüren köy oranı yüzde 8.8'dir. Köylerin toplumsal yapısı genelde bölgedeki toplumsal örgütlenme ve bağlılık biçimi olan aşiret ilişkisine dayanmaktadır.
Köylerden yüzde 61.8'i bir ya da birkaç aşirete bağlı hane halklarından oluşmaktadır.
Aşiret köylerinin oranı Mardin'de yüzde 83.3, Adıyaman'da yüzde 60.0, Şanlıurfa'da yüzde 55.5, Diyarbakır'da yüzde 37.5 ve Gaziantep'te yüzde 16.7'dir. Hane reislerine kendilerini bir aşirete bağlı sayıp saymadığı sorulduğunda, yüzde 47.3'ü bir aşirete bağlılığı bulunduğunu belirtmiştir. Bu bağlılık kırda yüzde 57.2'ye yükselirken, kentte yüzde 33.3'e kadar düşmektedir. Bu durum kır kesiminde aşiret bağının günümüzde de önemini korumasına karşılık kentte giderek çözülme sürecinde olduğunu göstermektedir."